Category: การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

การบูรณาการยุทธศาสตร์ด้านการอนุรักษ์เข้ากับการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน เป็นแนวทางที่มีศักยภาพสำหรับการจัดการทรัพยากรน้ำจืดในพื้นที่ชนบทบนที่สูง ประสบการณ์ของอำเภออมก๋อยแสดงให้เห็นว่า การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำโดยชุมชนสามารถเพิ่มความมั่นคงทางอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ และในขณะเดียวกันก็ลดแรงกดดันต่อประชากรปลาธรรมชาติ

ในบริบทของการเพาะเลี้ยงกุ้งในพื้นที่ป่าชายเลนในกัมพูชา หลักฐานที่มีอยู่ในปัจจุบันบ่งชี้ว่า ผู้หญิงคือแรงงานหลัก ผู้ทำการตลาด และผู้มีอำนาจตัดสินใจในครัวเรือน แต่กลับเป็นตัวแทนในสัดส่วนที่ต่ำมากในการตัดสินใจอย่างเป็นทางการในระดับฟาร์ม สหกรณ์ และการบริหารจัดการป่าชายเลน การออกแบบระบบฟาร์มให้เกิดความเสมอภาคจำเป็นต้องมีการรวมผู้หญิงเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผู้ผลิต สถาบันร่วมจัดการ การฝึกอบรม และกลไกการจัดสรรผลประโยชน์อย่างชัดเจน

เนื่องจากผู้กำหนดนโยบายและภาคีการพัฒนา ให้ความสำคัญเพิ่มขึ้นต่อทั้งแนวคิด NbS และความเสมอภาคทางเพศและการมีส่วนร่วมทางสังคม (Gender Equality and Social Inclusion: GESI) การบูรณาการโครงการปรับปรุงพันธุกรรมเข้ากับยุทธศาสตร์การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำจึงเป็นวิธีที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริงและขยายผลได้ เพื่อสร้างระบบอาหารจากสัตว์น้ำที่มีความยืดหยุ่น เป็นธรรม และยั่งยืนสำหรับทุกคน

ระบบการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำโดยอิงธรรมชาติของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแห่งนี้สามารถอยู่รอดผ่านอุทกภัย ภัยแล้ง และความผันผวนของตลาดมาได้หลายศตวรรษ ส่วนสำคัญมิใช่น้อยเกิดจากการสั่งสมองค์ความรู้เชิงนิเวศของผู้ที่ดูแลระบบเหล่านี้ และภูมิปัญญาความรู้ส่วนใหญ่ดังกล่าวได้ถ่ายทอดผ่านมือของผู้หญิง

พวกเธอมีบทบาทในการจัดการด้านการเงิน การตรวจสอบระดับน้ำ และการดูแลรักษาความปลอดภัยของบ่อเลี้ยง ทว่าในครัวเรือนเกษตรกรผู้เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำจำนวนมาก สตรีกลับแทบไม่ได้รับการยอมรับในฐานะผู้หารายได้หลักของครอบครัว เบื้องหลังทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้านดองเวียดนาม (VND) คือบรรดาคุณย่า คุณแม่ และภรรยา ที่ถูกระบุเพียงว่าเป็น “แม่บ้าน” และมีอำนาจตัดสินใจเพียงเล็กน้อยต่อทรัพย์สินที่พวกเธอมีส่วนร่วมสร้างขึ้น